Historia

„Niech wspaniałe świadectwo miłości Ojczyzny, bezinteresowności i heroizmu, jakich mamy wiele w naszej historii, będą wyzwaniem do zbiorowego poświęcenia wielkim narodowym celom.”

(Jan Paweł II w Parlamencie, dn. 11 czerwca 1999 r.)

Historia istnienia Szkoły Podstawowej w Chmielniku sięga czasów rosyjskiego zaboru. Wtedy to car przeznaczył ziemię tzw. „carskim ukazem”, zaś mieszkańcy wspólnymi siłami wznieśli na niej drewnianą szkołę. Nie był to jednak budynek pojedynczy, lecz składający się z dwóch oddzielnych, w których oprócz sal lekcyjnych wygospodarowano także mieszkanie dla kierownika szkoły. (Jedna z budowli przetrwała aż do 1973 r.) Dzięki temu przedsięwzięciu rozpoczęło się wspólne nauczanie dzieci z okolicy. Wcześniej zaś kształcenie odbywało się w prywatnych domach. Istniał podział na uczniów pochodzących ze stanów chłopskiego i dworskiego.

28 sierpnia 1934 roku miało miejsce wielkie wydarzenie w historii szkoły.  W obecności kilkuset osób ksiądz proboszcz Władysław Szyszko poświęcił fundamenty pod mający się wkrótce wznieść nowy budynek. Na skutek starań panów: Stanisława Węglińskiego, Jana Wiślińskiego, Stanisława Kobiałki, Adama Grzelaka, Pawła Mazura (?) i Pawła Kołodziejczyka, a także dzięki wielkoduszności księdza Władysława Szyszki, który przeznaczył na zakup budynku własne oszczędności, chmielnicka społeczność mogła rozpocząć prace budowlane.

Akt erekcyjny

Terść aktu

W 1945 roku, gdy dyrektorem był pan Mikołaj Misiuk, szkoła zatrudniała czworo nauczycieli.  W nieogrodzonym budynku znajdowały się trzy sale lekcyjne. Uczyło się w nim  osiem oddziałów. Uczniowie, ubrani w niebieskie fartuszki, zaopatrzeni w drewniane piórniki, zdobywali wiedzę w  ławkach, stanowiących połączenie siedzenia ze stołem. Na nich umieszczone były kałamarze z atramentem. Podczas srogich zim często zawieszano zajęcia, gdyż brak ogrzewania uniemożliwiał komfortową pracę dzieci i nauczycieli. Wewnątrz nie było również toalet ani bieżącej wody.

Warunki panujące w szkole były tak złe, że w 1954 roku postanowiono przeprowadzić remont. Wówczas zajęcia zostały przeniesione do remizy Ochotniczej Straży Pożarnej w Górze. Tam pięć pomieszczeń zagospodarowano na cztery sale i pokój nauczycielski. Część lekcji odbywała się także w  prywatnym domu, znajdującym się między budynkiem OSP a wcześniejszą siedzibą szkoły. Wydzielono w nim dwie sale i część mieszkalną dla kierownika.

Przełomowy okazał się rok 1962, w którym został powołany Społeczny Komitet Budowy Szkoły. Ze względu na brak funduszy oraz materiałów budowlanych, po raz kolejny w historii Szkoły Podstawowej w Chmielniku, okoliczni mieszkańcy pospieszyli z pomocą na jej rzecz. Jeszcze w 1968 roku, gdy dyrektorem był pan Jan Ciołek, szkoła liczyła osiem oddziałów, do których uczęszczało około sto pięćdziesięcioro uczniów. Uczyli w niej następujący pedagodzy: pan Jan Ciołek (matematyka i historia), pani Bronisława Ciołek (język polski), pani Helena Stadnik (biologia), pani Kazimiera Postój (prace ręczne), pan Stefan Wielgus (muzyka), pan Władysław Bednarz (zajęcia w klasach młodszych), pani Krystyna Kołucka (matematyka i fizyka), pani Krystyna Karasiewicz (język rosyjski), pani Krystyna Kochańska (klasy młodsze), pan Jan Widelski (plastyka), pani Janina Widelska (zajęcia w klasach młodszych), zaś po roku 1970 do Grona Pedagogicznego dołączył pan Czesław Bednarczyk (w-f i biologia), który przez rok pełnił funkcję kierownika.

Zmiany przyniósł rok 1973, kiedy funkcję dyrektora pełniła pani Bronisława Cisowska (Ciołek). Obniżono wówczas stopień organizacyjny szkoły, pozostawiając jedynie oddziały I-VI. Z inicjatywy pana Jana Cisowskiego oraz dzięki jego determinacji zbudowano obecny budynek. W latach 70. pani Bronisława Cisowska przeszła na emeryturę i wyjechała, zaś obowiązki dyrektora przejęła pani Kazimiera Postój.

Uroczyste oddanie do użytku murowanego budynku nastąpiło 15 marca 1977 roku. Społeczność szkolna  otrzymała do dyspozycji dwie sale lekcyjne, kancelarię, pomieszczenia socjalne, a także mieszkanie nauczycielskie.

Od września 1979 roku wprowadzono  sześcioklasową  szkołę.  W tym celu zaadaptowano pomieszczenia mieszkalne. Dzięki odbudowie kotłowni, zmieniono również ogrzewanie na gazowe.

Po śmierci pani dyrektor Kazimiery Postój, w 1989 roku jej miejsce zajęła pani Krystyna Kołodziej. Dwa lata później utworzono kolejną salę lekcyjną i bibliotekę.
W 2003 roku stanowisko dyrektora objęła pani Małgorzata Goral. Wymieniono wówczas okna, zagospodarowano teren wokół szkoły, utworzono salę komputerową.

        Wraz z rokiem 2003 pojawiło się zagrożenie zamknięcia szkoły. Jednak dzięki determinacji i doskonałej samoorganizacji rodziców udało się tego uniknąć. Podczas ferii zimowych mieszkańcy zmobilizowali się, by wyremontować łazienki. Pracowitością i dobrym sercem wykazali się państwo: Barbara Matyjasik, Stanisław Rogala, Tomasz Żuchnik, Ryszard Misztal, Dariusz Misztal, Adam Węgliński, Wojciech Węgliński, Tadeusz Stachyra, Stanisław Twardowski i Jan Kiraga.

Od września 2008 roku funkcję dyrektora sprawuje pan Paweł Czerwiec.
Z początkiem lipca 2011 r. nastąpiły kolejne istotne zmiany w naszej szkole. Pan radny gminy Bełżyce Krzysztof Tarka oraz pan dyrektor Paweł Czerwiec podjęli wspólną inicjatywę budowy nowej powierzchni dachu.
Materiały na drewnianą konstrukcję oraz ocieplenie zostały zakupione dzięki funduszom pozyskanym z UMiG w Bełżycach. Dodatkowe środki przeznaczyła Rada Rodziców. Jednak budżet szkoły okazał się zbyt ubogi, aby wynająć zewnętrzną firmę remontową. Mimo przeciwności losu na wysokości zadania stanęła lokalna społeczność. Wspólnymi siłami mieszkańcy wykonali pokrycie szkolnego budynku.
Szczególne podziękowania za zaangażowanie w wakacyjną akcję usłyszeli panowie: Krzysztof Tarka, Kazimierz Żywicki, Tomasz Żuchnik, Błaszkiewicz, Jan Kiraga, Sławomir Maj, Robert Bielak, Edward Sołdek, Arkadiusz Mazowiecki oraz Rafał Kwiatkowski i Paweł Czerwiec.
Serdeczne wyrazy wdzięczności otrzymały także panie, które korzystając z własnych środków, przygotowywały znakomite obiady dla pracujących mężczyzn. Dziękujemy paniom: Renacie Nowak, Dorocie Mirosław, Bożenie Czapli, Annie Żywickiej, Annie Kołodziejczyk oraz Marioli Porębiak i Ewie Jakubowskiej.

Historię Szkoły Podstawowej w Chmielniku liczy się w wiekach. Należy jednak pamiętać, iż dzieje się ona każdego dnia. Tworzą ją wszyscy związani z tymi murami. Niechaj więc w czynach na rzecz szkoły wspierają nas słowa Aleksandra Ziemnego: „Najważniejsze karty historii odwracają się bez żadnego szelestu”…